ഛിന്നഭിന്നമാക്കപ്പെട്ട
ഒരു
ചിത്രം...
അവകാശം
പറയാന്
ആരുമില്ലാത്ത
ഒരു ഓര്മ്മ.....
എന്തിന്
എന്നെ മുറിച്ചത് എന്ന്
നീ പോലും ചോദിച്ചതെയില്ല
മുറിഞ്ഞത് ഞാന്...
മുറിച്ചു കളഞ്ഞത് നീ...
അത് എന്റെ
സത്യം...
നിനക്കു മറ്റൊന്നാവാം...
പക്ഷെ..
തിരികെ
ഒട്ടിച്ചു വെക്കുന്നത്
നീയോ,
അതോ.....
കത്രികകള്
അവയ്ക്ക് വേണ്ടത് ചെയ്യുന്നു...
ചിതറിച്ച
ചിത്രങ്ങള്ക്ക്
നിന്റെ ഉത്തരം
...???
എനിക്ക് അറിയണം എന്നില്ല....
കത്രികകള്
ഒരിക്കലും
ഒരുത്തരം
തരാന്
നിര്ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല....
അല്ലേ....??
ഒരിക്കലും
തരാതിരിക്കട്ടെ...
ഒരിക്കലും...
എന്റെ
പ്രണയം
എന്നോട് കൂടെ
മുറിഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു
കത്രികകള്ക്ക്
അവസാനത്തെ
ഉത്തരമാകട്ടെ....
നിന്റെ
ഒടുക്കത്തെ
പ്രണയത്തെ
അത്
ചാമ്പലാക്കട്ടെ...
എന്നോടൊപ്പം....
എങ്കിലും..
എവിടെയോ
ഉത്തരം കിട്ടാതെ
ഞാന് അലയുന്നുണ്ടാവാം...
നീയും....
എന്റെ
അനായാസമായ ഒരു
മരണമെങ്കിലും
എല്ലാത്തിനും
അവസാനത്തെ
ഉത്തരമാകട്ടെ...
ഒടുവില്...
എന്നോടൊപ്പം
അതും
ഉത്തരമില്ലാത്ത
ഒരു വെറും
ചോദ്യമായി
എന്നെപ്പോലെ
ഞാന് മാത്രമായി
എല്ലാരാലും
ചുമ്മാ
വെറുത്തു പോകപ്പെടട്ടെ....
ഒരു തെറ്റ് പോലും
കത്രികകള്ക്ക്
മുറിച്ചു മാറ്റാന്
കഴിയാതിരിക്കട്ടെ...
എന്നോടൊപ്പം
എല്ലാ
കത്രികകളും
കുഴിച്ചു മൂടപ്പെടട്ടെ....
എന്നെന്നേക്കുമായി....
എന്തേ....?
എനിക്ക് മാത്രം
ആശിക്കാന് പാടില്ലേ....?
മരണം
ഉത്തരമാണെന്നു
വിശ്വസിക്കാന്
പറ്റുന്നില്ലെങ്കിലും
എനിക്കും
എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വിശ്വസിച്ചല്ലേ
പറ്റൂ....
വെറുതെ,
ഞാനും
എപ്പോഴെങ്കിലും ജീവിക്കാന്
പൊരുതിയിരുന്നു എന്നെങ്കിലും
എനിക്കെങ്കിലും ഒന്നു വിശ്വസിക്കാന്.....
ഇനി
ഒരു കത്രികയ്ക്കു പോലും മുറിച്ചു തള്ളാന് മാത്രം
അവശേഷിക്കുന്നില്ല ഞാന് ....
സമ്മതിക്കുകയുമില്ല ...
നിനക്കു ശ്രമിക്കാം...
കത്രികകള്
അവയുടെതു മാത്രമായ
നിയമങ്ങളില്
പിഴച്ചു
പോകട്ടെ....
ഞാന്
എന്റെ
മാത്രം
നിഴലിലും.....
അങ്ങനെ അങ്ങനെയങ്ങനെ.............
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ